W badaniu
opublikowanym w czasopiśmie naukowym „PLOS One” badacze opisali nowy gatunek ptaka
kopalnego z piórami ogonowymi dwa razy dłuższymi od jego ciała. To Plumadraco, którego
nazwa oznacza „pierzasty smok”.
Czytaj więcej
Naukowcy
odkryli wyjątkowy gatunek ptaka z ery dinozaurów
Na gatunek
ten natknął się w trakcie przeglądania setek skamieniałości ptaków Alex Clark z
Field Museum w Chicago podczas wyjazdu badawczego do chińskiego Muzeum Shandong
Tianyu, w którym towarzyszyła mu inna pracownica muzeum – Jingmai O’Connor.
– Zobaczyłem
tego malucha i aż zadrżałem, gdy zauważyłem pióra ogonowe. Bardzo
interesuje mnie sposób, w jaki ptaki prezentują się, by przyciągnąć partnerów,
i pomyślałem, że te pióra ogonowe są tak niezwykłe, iż muszą służyć właśnie do
tego – przyznał Clark cytowany w komunikacie Field Museum.
Clark wraz
ze współpracownikami przeanalizowali skamieniałość, porównując ją z innymi enantiornitami,
czyli grupą wymarłych mezozoicznych ptaków żyjących równolegle z dinozaurami w
okresie Kredy. W efekcie ustalili, że to gatunek dotychczas nieznany nauce.
Plumadraco
miał wyjątkowo długie pióra ogonowe
Alex Clark
nazwał nowy gatunek Plumadraco bankoorum – „Pierzasty smok Banko”, na cześć
ojca i syna, Winstona i Paula Banko, którzy poświęcili dekady na badanie i
ochronę żyjących ptaków .
Plumadraco
żył około 121 mln lat temu, w okresie Kredy, na długo przed wielkim wymieraniem,
które miało miejsce ok. 66 mln lat temu. Należał do wspomnianej grupy ptaków zwanych
enantiornitami. Miał jedne z najdłuższych piór ogonowych, jakie kiedykolwiek
znaleziono u skamieniałego ptaka.
– Plumadraco
był wielkości amerykańskiego rudzika, ale jego pióra ogonowe miały około 30 cm
długości, czyli dwa razy więcej niż jego ciało – wyjaśnił Alex Clark.
Czytaj więcej
Tak mógł
wyglądać i zachowywać się Plumadraco
Przeprowadzone
przez naukowców badania pozwoliły sformułować kilka hipotez na temat tego, jak ten prehistoryczny
ptak wyglądał i zachowywał się za życia.
Długość piór
ogonowych Plumadraco wskazuje, że okazy zidentyfikowane w tym badaniu były
prawdopodobnie samcami. Posiadały sztywne kolce w środkowej części piór
ogonowych oraz stożkowaty kształt, zakończony zaokrągloną końcówką, co sugeruje,
że samce unosiły pióra ogonowe, a końce tych piór poruszały się tam i z
powrotem w swego rodzaju „migoczącym” ruchu.
Naukowcom
udało się również dowiedzieć, jaki kolor miały pióra ogonowe Plumadraco. Korzystając
z ręcznego spektrometru masowego – przyrządu chemicznego przypominającego nieco
pistolet laserowy – przeanalizowali skład chemiczny skamieniałości. Na
podstawie stężenia różnych obecnych tam substancji chemicznych ustalili, że
pióra Plumadraco były prawdopodobnie ciemnobrązowe lub czarne. Możliwe, że na
końcach piór ogonowych znajdował się jakiś przyciągający wzrok kolor – być może
opalizujący lub niebieski, ponieważ kolory te są wytwarzane przez strukturę
komórek, a nie przez pigmenty, których sygnatury chemiczne zostały zmierzone w
niniejszym badaniu.
Naukowcy
podkreślają, że spostrzeżenia dotyczące fizjologii i zachowania Plumadraco
pomagają im lepiej zrozumieć współczesne ptaki.
– Ta
skamieniałość, być może bardziej niż jakikolwiek inny odkryty dotąd kopalny
ptak, dowodzi, że ptaki od bardzo, bardzo dawna wykształcają w toku ewolucji
kosztowne, wydłużone i wyspecjalizowane cechy służące do przywabiania partnerek.
Na podstawie tych skamieniałości można stwierdzić, że od ponad 120 milionów lat
wybór samic, które preferują ozdobionych samców, odgrywa ogromną rolę w tym,
jak ptaki wyglądają i jak się zachowują – mówi Clark.
Read the full article at Rzeczpospolita →
Poland