Slachtoffers vallen elkaar in de armen na het vonnis.
Artikel luisteren
5min
Meer info
De laatste woorden van de voorzitter in het proces-Strépy waren vandaag gericht aan de honderden mensen in de zaal die 1,5 maand present tekenden. Ze hoopt dat ze "hun weg kunnen vervolgen" nu Paolo Falzone 27 jaar cel krijgt. Maar dat wordt niet makkelijk, hoorden we bij de slachtoffers. "Nu is er niks meer, alleen de leegte en de afwezigheid van onze geliefden". En ook: "De angst blijft."
Een applaus. Dat weerklinkt op het moment wanneer duidelijk wordt dat Paolo Falzone meteen naar de gevangenis gebracht zal worden voor zijn celstraf van 27 jaar. Meteen grijpt de voorzitter in. "Applaus heeft hier geen plaats, hoewel ik begrijp dat emoties soms moeilijk te bedwingen zijn."
Het is een klein, maar tekenend moment voor dit proces, dat na 1,5 maand zijn einde kent.
Tekenend, want de voorzitter moest het proces nauwgezet in de hand houden - het was van het begin tot het einde emotioneel en beladen.
Slachtoffers vallen elkaar in de armen.
Elke dag opnieuw zaten hier tientallen, soms zelfs honderden slachtoffers en sympathisanten tegenover de 2 beschuldigden. Wat zou de jury beslissen? Was het een ongeval of doodslag? Ging het 5 jaar of 30 jaar worden? Die vraag hing 1,5 maand lang in de omgebouwde assisenzaal in de Lotto Expohallen.
Het leidde tot enorme solidariteit tussen de slachtoffers. Een samenhorigheid in verdriet. Toen de jury afgelopen vrijdag besliste dat het 7 keer doodslag en 79 keer poging tot doodslag was, ging er een zucht van opluchting door de zaal. Er werd gekust, geknuffeld, geweend. Een scenario dat zich vandaag nog eens herhaalde bij de straf. 27 jaar. Zonder verzachtende omstandigheden. Exact de straf die het Openbaar Ministerie vroeg.
Zelfs al was er maar 1 dodelijk slachtoffer: deze zware straf is gerechtvaardigd, door zijn ongelooflijke minachting voor een mensenleven
Zo klinkt het in het arrest
"Zelfs al was er maar 1 dodelijk slachtoffer, deze zware straf is gerechtvaardigd, door Falzone's ongelooflijke minachting voor een mensenleven." Dat was eigenlijk de samenvatting van het arrest: de ernst van de feiten, het geweld en de desastreuze gevolgen in één zin.
Het hele proces is een precedent geweest. Dat een auto gezien kan worden als een wapen, dat wat eerst als ongeval bestempeld werd toch gecatalogiseerd is als doodslag. Alleen heeft het proces ook een lacune in de wet blootgelegd, want een rijverbod kon het hof Falzone niet opleggen, dat kan niet voor assisen. Dat blijft wrang.
"Mijn cliënten kunnen alleen maar hopen dat hij nooit meer rijdt, maar dat zal van hem afhangen", klinkt het bij een van de advocaten.
De laatste woorden van de voorzitter waren gericht aan de honderden mensen in de zaal. Ze hoopt dat ze "hun weg kunnen vervolgen". Dat ze nu een hoofdstuk kunnen afsluiten en ze een nieuw kunnen beginnen.
De pagina omdraaien lukt me niet. Ik kan alleen hopen dat ik een beetje kan verdergaan
Lorena Cascarano
Maar dat kan nooit, vertelt Lorena Cascarano, die haar beide ouders verloor bij het drama. "Ik kan alleen hopen dat ik een beetje kan verdergaan. De pagina omdraaien lukt me niet, 2 van de belangrijkste mensen blijven weg. Ik ga alleen naar huis", klinkt het.
Een gevoel dat ook Gregory D'Andrea herkent. Ook zijn broer overleefde de klap niet. "Mijn broer is er niet meer, dus de pagina omslaan lukt niet. Maar ik kan mijn leven wel wat heropbouwen. De afgelopen 4,5 jaar werden we voortdurend teruggeworpen naar het drama, nu kunnen we een nieuwe pagina beginnen."
Gregory D'Andrea knuffelt na de uitspraak
Allebei zijn ze extreem opgelucht dat Falzone meteen - en voor een lange tijd - achter de tralies verdwijnt. "Ik ben tevreden dat hij naar de plek gaat waar hij thuishoort, de gevangenis. Al brengt het niemand terug."
Over de straf voor de passagier zijn ze minder tevreden. Zeker bij de familie van Salvatore Imperiale, die opgeschept werd, door de voorruit vloog en zo meer dan een kilometer in de auto stak. Antonino deed niks om hem - of anderen - te helpen, en krijgt daarvoor 2 jaar voorwaardelijk. En net die "voorwaardelijk" stoot de familie tegen de borst. "Dat is heel moeilijk om te accepteren", vertelt dochter Marianna.
Nu is er niks meer, alleen de leegte en de afwezigheid van onze geliefden
Marianna Imperiale
Ook zij vond het moeilijk om hier 6 weken lang te zijn, en tegelijk was de solidariteit hartverwarmend. "Nu is er niks meer, alleen de leegte en de afwezigheid van onze geliefden. Hun afwezigheid gaat me morgen des te harder raken."
Want - na een groepsfoto - gaat iedereen inderdaad huiswaarts, richting Strépy. Waar het leven verdergegaan is en tegelijk ook niet. Het gemis blijft. Het drama blijft daar als een donkere schaduw hangen.
"De angst blijft", vertelt Antonio Gava, slachtoffer en schepen, aan de telefoon. "Er is wel nog carnaval, maar er zijn strengere maatregelen. En telkens er een auto voorbijscheurt, ben ik extra aandachtig. Ik denk d…
Read the full article at VRT NWS →
BE