The opposition's lost electoral bastion

Nga:

Blerim Vela

18 qershor 2026 10:00

Shpërndaje në:

Hapësira që po krijohet nga votuesit e paangazhuar nuk do të mbetet bosh përgjithmonë. Ajo është një hapësirë që pret të mbushet – me ide të reja, me aktorë të rinj, ose me forma të reja të organizimit politik. Dhe nëse kjo ndodh, atëherë zgjedhjet e 7 qershorit nuk do të kujtohen si një mundësi dhe bast i humbur për opozitën, por si momenti kur ajo filloi të humbasë edhe rolin e saj. Ndoshta, për herë të parë pas shumë vitesh, pyetja nuk është më nëse opozita mund të vijë në pushtet. Por nëse ajo, në formën që ka sot, do të ketë ende një rol për të luajtur në skenën politike

Zgjedhjet e parakohshme të 7 qershorit për Kuvendin e Kosovës u konceptuan nga partitë opozitare si mundësi për të ndryshuar rrjedhën e zhvillimeve politike në Kosovë. Ishte një përpjekje për rikonfigurim të peizazhit politik dhe raportit të forcave mes partive politike përmes një resetimi politik, duke ulur nivelin e përfaqësimit të Lëvizjes Vetëvendosje nën 51 deputetë dhe, në rastin më të mirë, nën 40 deputetë. Në këtë mënyrë do ta detyronin Lëvizjen Vetëvendosje që të bashkëqeveriste me ta dhe të bëheshin hisedarë realë në krijimin e institucioneve pas zgjedhjeve. Po ashtu, për partitë opozitare, ato nuk ishin vetëm zgjedhje të radhës apo të zakonshme; ishin bast i menduar që ky moment do të shënonte fillimin e fundit të dominimit të Lëvizjes Vetëvendosje dhe hapjen e një faze të re, më të balancuar të jetës politike në vend.

Por politika nuk funksionon mbi bazën e asaj që dëshirohet nga partitë politike, por mbi kuptimin e preferencave të tre elektorateve: atyre që votojnë brenda vendit, atyre që votojnë në përfaqësitë diplomatike dhe atyre që votojnë përmes postës nga mërgata. Në këtë rast konkret, duket se opozita e keqkuptoi momentin dhe e humbi bastin.

Një nga shtyllat kryesore të këtij keqkuptimi ishte bindja se raporti i prishur politik midis Albin Kurtit dhe Vjosa Osmanit do të kishte pasoja të drejtpërdrejta në sjelljen e elektoratit. Kjo ide u përsërit aq shpesh para dhe gjatë fushatës, saqë gradualisht u shndërrua nga një interpretim i mundshëm në një “fakt” të supozuar politik. Lidershipi i opozitës e përqafoi këtë narrativë pa e vënë seriozisht në pikëpyetje fuqinë reale të Vjosa Osmanit në vitin 2026.

Por votuesit nuk reaguan sipas këtij skenari. Ata nuk e panë këtë përplasje si arsye për të ndryshuar preferencat e tyre. Dhe ndoshta kjo nuk duhet të na habisë. Sepse qytetarët shpesh e dallojnë më qartë sesa politikanët dallimin midis tensioneve personale dhe alternativave reale politike, e sidomos pas kampanjës së tej personalizuar që realizoi LDK.

Kjo nuk është hera e parë që pritshmëritë nuk kthehen në rezultat të mirë zgjedhor, dhe këtu kujtesa politike na ndihmon. Rasti i Agim Çekut në vitin 2007 mbetet ilustrues. Një figurë me reputacion të lartë publik si ish-kryeministër, me një kapital të ndërtuar ndër vite si komandant i UÇK-së dhe TMK-së, hyri në zgjedhje në vigjilje të shpalljes së pavarësisë me pritshmëri të mëdha. Por kur erdhi momenti i votimit, rezultati ishte krejt tjetër – Çeku, si kryetar i PSD-së, nuk kaloi pragun zgjedhor prej 5 për qind. Sepse pëlqyeshmëria e publikut nuk shndërrohet domosdoshmërisht në besim politik. Kjo shpjegon edhe ndikimin minimal politik dhe elektoral të Vjosa Osmanit në vitin 2026.

Edhe në vigjilje të zgjedhjeve të 7 qershorit, opozita duket se ka rënë në një iluzion të ngjashëm: se perceptimet se Vjosa Osmani gëzon mbështetje të gjerë te votuesit mund të zëvendësojnë nevojën që kanë për rikthimin e besimit të votuesve.

Rezultati i zgjedhjeve është i qartë. LVV mbetet forca dominuese me 53 deputetë dhe do të ketë mundësi që, së bashku me partnerët nga partitë minoritare, të sigurojë votat për Kryetarin e Kuvendit dhe Qeverinë. PDK, LDK dhe AAK mbeten në nivele të përafërta që nuk dallojnë shumë nga dy ciklet e fundit zgjedhore. Ka një rënie të lehtë të LVV-së, por ajo nuk është përkthyer në rritje reale politike të opozitës. Dhe kjo është ndoshta pjesa më domethënëse e këtij cikli zgjedhor.

Sepse tregon diçka që shpesh anashkalohet: votuesit mund të largohen nga një parti pa iu afruar një tjetre.

Kjo është ajo që duket se ka ndodhur më 7 qershor. Pjesëmarrja më e ulët nuk është thjesht vetëm një statistikë; është një tregues politik. Diku rreth 100 mijë votues kanë zgjedhur të mos votojnë krahasuar me zgjedhjet e dhjetorit apo shkurtit të vitit 2025. Nuk është e thënë që ata janë të kënaqur me qeverinë. Por është e qartë që nuk janë bindur nga opozita.

Ky abstenim i tyre është ndoshta mesazhi më i fortë i këtyre zgjedhjeve.

Duke qenë se opozita nuk ka bërë analizë të mirëfilltë të rezultatit të saj jo të kënaqshëm në dy ciklet paraprake zgjedhore, ajo nuk po arrin ta kuptojë se nuk ka ndryshuar vetëm sjellja e votuesit, por edhe mënyra se si ai e koncepton politikën. Vija ndarëse tradicionale që ka strukturuar konkurrencën politike në Kosovë mes krahut të luftës dhe atij të paqes kanë humbur peshën e tyre mobilizues…