Φόρτωση Text-to-Speech...
Η μάχη για τη δεύτερη θέση θα κλιμακωθεί το επόμενο διάστημα, καθώς όποιο κόμμα εδραιωθεί σε αυτήν θα μπορεί να φιλοδοξεί ότι θα αναδειχθεί στον βασικό πόλο συσπείρωσης όσων θέλουν αλλαγή διακυβέρνησης.
Στις πρώτες μετρήσεις μετά τις ανακοινώσεις των νέων κομμάτων, η ΕΛΑΣ του κ. Τσίπρα μοιάζει να έχει ένα προβάδισμα, το οποίο ωστόσο είναι και επισφαλές και αναμενόμενο. Αντίστοιχο δημοσκοπικό γκελ είχε και το ΠΑΣΟΚ αμέσως μετά την εκλογή του κ. Ανδρουλάκη.
Στο μπρα ντε φερ της αντιπολίτευσης, κάθε πλευρά έχει τα ισχυρά και τα αδύναμα σημεία της. Ο κ. Τσίπρας είναι το πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπο της αντιπολίτευσης, με τα πιο ισχυρά πρωθυπουργικά χαρακτηριστικά. Αυτό είναι το ισχυρότερο «άσετ» που διαθέτει, στο οποίο δείχνει να επενδύει. Κουβαλάει βέβαια και μεγάλη φθορά, λόγω διακυβέρνησης, εκλογικών ηττών, αλλά και της στάσης του μετά την αποχώρησή του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο κ. Ανδρουλάκης, από την άλλη, ηγείται ενός κόμματος με ιστορικό βάθος και υψηλή δυνητική εκλογική επιρροή. Διαθέτει πιο στέρεες κομματικές δομές, ισχυρότερη παρουσία σε τοπικά δίκτυα επιρροής και πιο έμπειρη ομάδα στελεχών. Ο ίδιος ο κ. Ανδρουλάκης υστερεί σε πρωθυπουργική εικόνα, αλλά δεν βαρύνεται με προσωπικές κυβερνητικές αστοχίες. Διαθέτει, δε, ατομικά χαρακτηριστικά με τα οποία μπορούν να δημιουργηθούν ταυτίσεις, αν μπορέσει να επενδύσει σε αυτά (αυτοδημιούργητος, παιδί της ελληνικής επαρχίας, απόφοιτος δημόσιας εκπαίδευσης, με αρκετές προσωπικές πολιτικές επιτυχίες κ.ά.). Η πρόκληση για εκείνον είναι να τα αναδείξει σε ένα αφήγημα που θα ισοσκελίζει τις όποιες αδυναμίες του.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η δυνητική κοινωνική και δημογραφική βάση των δύο κομμάτων. Η ΕΛΑΣ ξεκινά με κάπως ισχυρότερη παρουσία στα αστικά κέντρα και στις ηλικίες που πολιτικοποιήθηκαν την περίοδο της οικονομικής κρίσης και της πολιτικής ακμής του κ. Τσίπρα. Είναι σαφώς πιο αδύναμη στις μεγάλες ηλικίες, αλλά και στα πολύ νεανικά κοινά, που θεωρούν πλέον τον κ. Τσίπρα συστημική επιλογή.
Το ΠΑΣΟΚ, αντιθέτως, έχει αυξημένη επιρροή στην περιφέρεια, στις κάπως μεγαλύτερες ηλικίες και σε κοινωνικά σώματα κάπως πιο συντηρητικά από ό,τι η ΕΛΑΣ. Σε πολλά ζητήματα, μάλιστα, μερίδα δυνητικών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ εμφανίζει αρκετές συγκλίσεις με τους αντίστοιχους της Ν.Δ., κάτι που δημιουργεί μια μόνιμη άσκηση πολιτικής ισορροπίας για το Κίνημα.
Το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ διαθέτει ακόμη ισχυρούς μηχανισμούς σε αυτοδιοίκηση, συνδικάτα, επιμελητήρια κ.λπ., του δίνει ένα εκλογικό πλεονέκτημα κυρίως στην περιφέρεια, όπου τέτοιου είδους μηχανισμοί έχουν μεγαλύτερη εκλογική επιρροή σε σχέση με τα αστικά κέντρα που επηρεάζονται κυρίως από το συνολικό ρεύμα. Ιδιαίτερα κρίσιμες θα είναι κάποιες επιμέρους παράμετροι:
Κατ’ αρχάς, οι δεξαμενές από τις οποίες μπορεί να αντλήσει ψήφους κάθε πλευρά. Η ΕΛΑΣ επιχειρεί να επανασυσπειρώσει τον χώρο του παλαιού, ισχυρού ΣΥΡΙΖΑ, η εκλογική απήχηση του οποίου μοιάζει άπιαστη για το ΠΑΣΟΚ της τελευταίας 15ετίας. Μοιάζει δύσκολο, ωστόσο, καθώς έχει αρκετά κόμματα να την πλαγιοκοπούν, ενώ ταυτόχρονα έχει ελάχιστες εισροές από δυσαρεστημένους της Ν.Δ. Το ΠΑΣΟΚ, αντιθέτως, έχει μεγαλύτερη δυνατότητα αμφίπλευρης διεύρυνσης, παρά το ότι δεν έχει κάνει όσα θα έπρεπε για να διεκδικήσει τους δυσαρεστημένους «κεντρογενείς» της Ν.Δ.
Θα μετρήσουν επίσης τα πρόσωπα που θα αναδείξουν. Ο κ. Τσίπρας πορεύεται με μια έντονα προσωποπαγή λογική, ενώ με την όλη στάση του μοιάζει να απαξιώνει κάπως τους παλαιούς συνεργάτες του. Οι όροι που θέτει, αν μη τι άλλο, αυτό υπογραμμίζουν. Η επένδυση σε νέα πρόσωπα ακούγεται καλή ιδέα γενικώς, αλλά είναι σύνηθες οι «νέοι και άφθαρτοι» να διαψεύδουν τις προσδοκίες και να πέφτουν σε γκάφες λόγω απειρίας ή ανεπάρκειας.
Το ΠΑΣΟΚ, αντιθέτως, έχει πιο συγκροτημένη ομάδα στελεχών και αυτό το πλεονέκτημά του, παρά τις όποιες εσωκομματικές τριβές που το έχουν αποδυναμώσει, στην τελική ευθεία μπορεί να αποβεί καθοριστικό.
Αυτονόητα κρίσιμη θα είναι η προεκλογική εκστρατεία αυτή καθαυτή. Το 2023, π.χ., ο κ. Τσίπρας, παρά το όποιο ταλέντο του, έκανε πολύ κακή καμπάνια, με λανθασμένη στρατηγική στο θέμα της κυβερνησιμότητας, όπου αυτοεγκλωβίστηκε στην απλή αναλογική, και μια επικοινωνιακή παρουσία όπου υστερούσε θεαματικά σε σύγκριση με εκείνη του κ. Μητσοτάκη.
Αντιστοίχως, το ΠΑΣΟΚ, με τους τόνους που έχει υιοθετήσει έως τώρα, αυτοϋπονόμευσε την προσπάθειά του να προσελκύσει ένα πιο μετριοπαθές ακροατήριο. Θα μπορέσει να το αλλάξει αυτό;
Η σημαντικότερη παράμετρος, πάντως, είναι το ποιος θα καλύψει πιο πειστικά το αίτημα της κυβερνησιμότητας. Ποιος θα πείσει ότι μπορεί να αλλάξει την πολιτική κατάσταση χωρίς να προκαλέσει αστάθεια και αβεβαιότητα. Η παράμετρος αυτή συχνά υποτιμάται, μιας και στον δημόσιο λόγο επικρατούν οι πιο έξαλλες φωνές. Είναι όμως βασικό κριτήριο ψήφου σημαντικής μερίδας ψηφοφόρων, μικρής ορατότητας, αλλά μεγάλης εκλογικής επιρροής.
Ο διαγωνισμός ύβρεων κατά της κυβέρνησης δεν οδηγεί πουθενά και σε αυτή την παγίδα μοιάζει να έχει πέσει όλη η αντιπολίτευση.
O κ. Ευτύχης Βαρδουλά…
Read the full article at Kathimerini →
GR