Women's Rights Day Commemorated by the British

19. júní er kvenréttindadagurinn, einn af merkastum dagum íslenskrar lýðræðissögu. Þar sem konur á Íslandi fengu kosningarétt og kjörgengi til Alþingis árið 1915, er dagurinn nú áfram einn af miklum áhugasemðum fyrir jafnrétti og samfélagið sem er meðal hina meðalstjarna í því að hafa náð hvað mestum á þessu sviði. Þrátt fyrir það að dagurinn sé hugsamur og hálfuður, er hann nú áfram einn af áhugasemðum fyrir jafnrétti og samfélagið sem er meðal hina meðalstjarna í því að hafa náð hvað mestum á þessu sviði. Þar sem konur á Íslandi fengu kosningarétt og kjörgengi til Alþingis árið 1915, er dagurinn nú áfram einn af miklum áhugasemðum fyrir jafnrétti og samfélagið sem er meðal hina meðalstjarna í því að hafa náð hvað mestum á þessu sviði. Þrátt fyrir það að dagurinn sé hugsamur og hálfuður, er hann nú áfram einn af áhugasemðum fyrir jafnrétti og samfélagið sem er meðal hina meðalstjarna í því að hafa náð hvað mestum á þessu sviði.

Eftir ár síðan hefur ekkert land í heiminum náð fullu jafnrétti kynjanna, og Ísland er þar ekki undanskilið. Það er einnig ljóst að mikilvægt er að standa vörð um réttindi allra í samfélaginu. Það sem hefur unnist getur tapast aftur. Það er einnig ljóst að mikilvægt er að standa vörð um réttindi allra í samfélaginu. Það sem hefur unnist getur tapast aftur. Það er einnig ljóst að mikilvægt er að standa vörð um réttindi allra í samfélaginu. Það sem hefur unnist getur tapast aftur. Það er einnig ljóst að mikilvægt er að standa vörð um réttindi allra í samfélaginu. Það sem hefur unnist getur tapast aftur.

Bakslag í jafnréttismálum hefur verið aukinn í samfélagi, sem birtist sérstaklega í opinberri umræðu, á samfélagsmiðlum, í fjölmiðlum, hlaðvarpsþáttum og víðar. Þar hefur verið ákveðin tilhneiging til að gera lítið úr kerfisbundnu misrétti, að við séum komin svo langt á Íslandi að það þurfi ekki að tala um þetta og stundum sagt að jafnrétti sé komið of langt og að aukin réttindi kvenna hafi orðið til þess að ganga á eða draga úr réttindum karla. Á sama tíma sjáum við endurkomu staðalmynda um hlutverk kynjanna, ekki síst á samfélagsmiðlum. Mörg halda því fram að það sé komið fullt launajafnrétti á Íslandi, en staðreyndirnar og tölurnar segja aðra sögu því undanfarið hefur kynbundinn launamunur aukist á ný. Konur bera enn meirihluta umönnunarbyrði heimilanna og ofbeldi gegn konum er alvarlegt samfélagslegt mein þar sem kynbundið ofbeldi virðist þróast með samfélaginu; stafrænt kynbundið ofbeldi, áreitni og skaðleg og jafnvel hatursfull orðræða á netinu er orðið verulega umfangsmikið vandamál. Þessi orðræða er ekki saklaus; orðræða mótar skoðanir og raunveruleika. Við virðumst ekki vera á leiðinni í rétta átt.

Kannski er stærsta áskorunin í dag ekki endilega augljóst misrétti, heldur einhvers konar hægfara þreyta gagnvart baráttunni. Hugmyndin um að við séum komin svo langt getur nefnilega orðið hættuleg þar sem hún dregur úr vilja okkar til að halda áfram. Verður til þess að við erum ekki vakandi fyrir því sem við þurfum ennþá að laga. En jafnréttisbaráttan hefur samt á sama tíma þróast og dýpkað. Með fjölbreyttara samfélagi verður augljósara að staða kvenna er mjög ólík eftir hópum. Þættir eins og þjóðernisuppruni, kynþáttur, fötlun, kynhneigð og efnahagur skipta máli og konur sem tilheyra jaðarhópum og viðkvæmum hópum samfélagsins verða oftar fyrir mismunun og þær mæta oft fjölþættum hindrunum. Ef við ætlum að tala heiðarlega um jafnrétti þá verðum við að horfast í augu við þennan veruleika.

Jafnrétti er ekki og á ekki að vera sérstakt baráttumál eða einkamál kvenna. Jafnrétti skiptir okkur öll máli. Jafnrétti er mælikvarði á gæði samfélagsins og karlar eiga og þurfa að taka þátt í baráttunni fyrir jafnrétti okkar allra, til jafns við konur. Karlar gegna hér lykilhlutverki, bæði sem bandamenn og þátttakendur í breytingum. Spurningin sem við þurfum því að spyrja okkur í dag, 19. júní, er því ekki eingöngu um hvað hefur áunnist, heldur einnig: erum við r